Eigenlijk wilde ik dit dagboek overslaan, maar gezien de honderden en honderden reacties op mijn dagboek van vorige week waarin ik vertelde over mijn bezoek aan het Anne Frank Huis, wilde ik niet verstek laten gaan en een week spijbelen. Het was donderdag Tisj’a Be’av, de dag waarop de Eerste en Tweede Tempel werden verwoest,

Dagboek 22 juli 2026  Ik ben net wakker, heb gisteren geen tijd gehad, ik bedoel: gemaakt! om te wandelen, zijnde nog te vroeg voor het ochtendgebed, duik ik mijn computer in om mijn doen en laten van gisteren en eergisteren met u, mijn trouwe dagboekenier, te delen. Het is vandaag de dag voor Tisj’a Be’av.

Dat het leven niet altijd zwart-wit is werd mij wederom duidelijk tijdens het gesprek dat ik recentelijk had met een vertegenwoordiger van discriminatie.nl. Een korte blik op hun website geeft aan wat hun doel is: het helpen van de medemens die wordt gediscrimineerd vanwege dyslexie, ras, zwangerschap, geloof, huidskleur en noem maar op, want discriminatie

Het zal wel psychisch zijn, maar vanaf 17 Tammoez tot en met 9 Menachem Av, de zogenaamde Drie Weken, voel ik me altijd in een dip en naarmate de dagen vorderen en we dichter komen bij 9 Aw, de dag waarop zowel de eerste als de tweede Tempel in Jeruzalem werden verwoest, wordt die dip

Ik zou bijna vergeten dat het gisteren een gewone reguliere sjabbat was met sjoeldienst, kiddoesj na afloop en dat ik vrijdagmiddag met Blouma aanwezig was bij de receptie van het huwelijk van een van de zonen van Roger van Oordt, de honorair-consul van Israël. Wat een warmte, letterlijk en figuurlijk. Alle aanwezigen, en dat waren

Dagboek van de Opperrabbijn, 15 juli 2026 Ik ben vanochtend nogal filosofisch bezig en vroeg mezelf af waarom ik zo fanatiek aan het dagboekschrijven ben. Vorige week vierde onze schoonzoon, rabbijn Moshe Stiefel uit Almere, zijn verjaardag. Geen taart met kaarsjes, geen feestelijke slingers, maar een zogenaamde farbrengen. Er wordt een beetje lechajim gezegd (Joden

“Eens zal deze verschrikkelijke oorlog toch wel aflopen, eens zullen wij toch weer mensen en niet alleen Joden zijn.” Blouma en ik gaan dit jaar niet met vakantie, maar we blijven gewoon thuis en hebben afgesproken om een paar keer per week een ‘uitstapje’ te maken. En dus togen Blouma en ik woensdag naar Amsterdam

Dit is geen AI-dagboek! Om meer dagboeklezers te lokken werd mij geadviseerd om AI, Artificial Intelligence, op mijn dagboek los te laten. Hoewel de adviseur dat in alle oprechtheid aanbeval, heb ik weloverwogen besloten om zijn aanbeveling een aanbeveling te laten en gewoon mezelf te blijven. Maar, zo hoor ik voorstanders van AI denken: “je

 Paniek! Eerst zat er een virus of zoiets in mijn laptop en nadat dit professioneel was verwijderd door mijn trouwe ‘eerste hulp bij storingen, Avi’, heeft mijn mobieltje het begeven. Ik ben dus sinds gisteravond uitsluitend op mijn gewone telefoonnummer bereikbaar of via e-mail of Whatsapp telefonisch en digitaal als ik achter mijn laptop zit.

“In een tijd waarin discriminatie en antisemitisme toenemen wensen wij u en uw gezin veel sterkte. Weet u door ons gesteund! Raad van Kerken Amersfoort.” Voorzien van een prachtige bos bloemen bereikte mij deze wens. Ik zat me juist af te vragen of ik wel of niet in de put moest gaan zitten, toen er

Mijn vorige dagboek eindigde ik met de mededeling dat ik moest stoppen met schrijven omdat ik binnen afzienbare tijd zou worden afgehaald om deel te nemen aan de eerste Solidariteitswandeling in Rotterdam. De opkomst had weliswaar groter mogen zijn, maar al solidariteit-wandelend groeide de groep, om na een stevige wandeling bij de sjoel te arriveren

Nadat we dinsdagochtend om 8:00 uur weer voet hadden gezet op vaderlandse bodem, was ik ’s avonds in Hilton Hotel Den Haag voor de viering van de Onafhankelijkheidsdag van Azerbeidzjan op 28 mei. De ambassadeur is een goede bekende van mij en daarom vond ik dat ik niet mocht ontbreken. Los hiervan, en dat is