Ik loop al heel wat jaren mee. Toen de sjoel van Amersfoort 250 jaar bestond, was ik aanwezig en mocht ik ook als voorganger van Amersfoort het woord voeren. Ik was toen nog gewoon voorganger, want rabbijn was je pas als je benoemd was tot lid van het ressortale opperrabbinaat en dat was ik toen

Drie kwartier na het einde van sjabbat zat ik al in de auto op weg naar Gouda, alwaar meer dan 700 mensen bijeen waren gekomen in de Grote Kerk vanwege Hervormingsavond. Sprekers waren prof. dr. Immink en mijn persoontje. Mij was verzocht te spreken over ‘Jood, samenleving en de kerk na de Reformatie: spiegel en

Het begin van dit dagboek schrijf ik op zondag vanaf zee. Nadat we eerst bij het uitgaan van sjabbat de hele nacht thuis de negatieve kant van water hadden gevoeld, varen we dus nu en genieten we van de zeer woelige baren. Vanwege het onweer was onze serre onder water komen te staan: het was

Eigenlijk is het lastig om mijn doen en laten van de laatste dagen met u te delen, omdat er slechts één publiek optreden was: vanavond, zojuist, de solidariteitswandeling in Leiden. Verder waren er ingewikkelde kwesties, vaak beladen met emoties. Als ik die zou beschrijven, zelfs als ik namen zou veranderen, loop ik het risico dat

“Dikke boetes. Relschoppers riskeren tot vijf jaar cel en boetes tot 20.000 euro. Die boetes kunnen oplopen als de daders gemaskerd zijn of als er gewonden vallen.” In een van de landelijke dagbladen las ik bovenstaande over de plunderaars en relschoppers in Milaan en moest toen even denken aan de zes jaar cel voor een

Eigenlijk is het lastig om mijn doen en laten van de laatste dagen met u te delen, omdat er slechts één publiek optreden was: vanavond, zojuist, de solidariteitswandeling in Leiden. Verder waren er ingewikkelde kwesties, vaak beladen met emoties. Als ik die zou beschrijven, zelfs als ik namen zou veranderen, loop ik het risico dat

Donderdagavond om half twaalf kwam ik uitgeput, maar met een voldaan gevoel thuis. Hoewel de solidariteitswandeling gewoonlijk minder dan vijftien deelnemers telde, waren er nu, misschien wel omdat ik als meeloper was aangekondigd, tegen de honderd solidaire pro-Israël- en anti-antisemitismewandelaars. De wandeling begon bij de Martinikerk, waar ik de meute mocht toespreken, en eindigde voor

Maandag jl. was ik ’s avonds in Staphorst voor de onthulling van een monument. In de loop der tijd heb ik vele tientallen keren een monument of een plaquette mogen onthullen, maar dit monument was anders en bijzonder. Bijzonder, omdat duidelijk zichtbaar was dat de onthullingsplechtigheid niet op zichzelf stond, maar de afronding was van

“De eerste officiële anti-Joodse maatregel in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog was het verbod op het Joods ritueel slachten op 5 augustus 1940.” Daar gaan we weer, welde op in mijn gedachten, toen ik vernam dat wederom het zogenaamde onverdoofd slachten aan de Nederlandse politieke kaak werd gesteld. Het interessante is dat het hier de

De maand van de Joodse Feestdagen is weer voorbij, helaas. We wensen elkaar een gezonde winter en hebben de gewoonte om tegen elkaar te zeggen “weJaäcov halag ledarko” (Genesis 32:2) hetgeen betekent “en Jacob ging zijnsweegs”. Dat we elkaar een gezonde winter wensen is begrijpelijk, maar wat zit er achter “en Jacob ging zijnsweegs” en

Het is nu Chol Hamo’eed, de dagen tussen de eerste twee dagen Soekot en de laatste twee dagen, Slotfeest en Simchat Thora. Die tussendagen zijn dus geen echte Jom Tov-dagen met alle daaraan gekoppelde ge- en verboden, maar het zijn ook geen gewone doordeweekse dagen met doordeweekse kleding. Ook de Joodse scholen zijn gesloten en

Beste mensen, wat een geweldige baan heb ik toch: (solidariteits)wandeling na (solidariteits)wandeling mag ik (mee)lopen. In mijn agenda staan voor de nabije toekomst Groningen en Buren al ingepland. Leiden en Woudenberg hebben zich nu ook bij de eenentwintig solidariteitswandelingen aangesloten. Daarmee staat de teller op drieëntwintig. Maar gisteravond was ik dus in Sneek, de geboorteplaats

Ik ben van plan het mezelf vandaag makkelijk te maken. Mijn dagboek telt gewoonlijk om en nabij de 1.100 woorden. Ik heb zojuist op de Dam gesproken tijdens de grote Israëlmanifestatie, vóór Israël en tegen Jodenhaat. Normaliter spreek ik uit mijn hoofd, zonder een papiertje voor me. Het voordeel is de spontaniteit en improvisatie, maar

We zijn een sjabbat langer in Israël gebleven dan de bedoeling was. De reden was een uitnodiging om sjabbat, gisteren dus, in de Chabad sjoel in Rechavja te komen spreken op de laatste sjabbat voor Rosj Hasjana om in te vallen voor een zieke, die B”H inmiddels weer helemaal gezond is verklaard. Maar omdat ik

Dagboek van de Opperrabbijn, 6 sept. 2026 We zijn een sjabbat langer in Israël gebleven dan de bedoeling was. De reden was een uitnodiging om sjabbat, gisteren dus, in de Chabad sjoel in Rechavja te komen spreken op de laatste sjabbat voor Rosj Hasjana om in te vallen voor een zieke, die B”H inmiddels weer

Maandag jl. was het Chaj Elloel, de achttiende van de maand Elloel, de geboortedag van de Ba’al Sjem Tov, de stichter van het chassidisme. Om die dag niet zomaar onvermeld te laten, wil ik een van de gedachten die de Ba’al Sjem Tov steeds weer benadrukte met u delen. Chaj Elloel bracht ik een bezoek

Als u, mijn trouwe lezer en vriend van Israël, dit leest, zit ik al, naar ik vermoed, uitgeput in het vliegtuig op de terugweg van het Heilige Land naar Nederland. Woensdag jl. zat ik, namens EJA – European Jewish Association, samen met Pieter van Oordt van het IPC – Israel Producten Centrum, voorzien van een

Foto-Ariel-Yellin-Photography. Verjaardagsfeestjes zijn soms een beetje saai. Iedereen zit in een kring met een drankje en een verplicht stukje taart en er wordt gezocht naar een gezamenlijk gespreksonderwerp, opdat iedereen mee kan doen en na afloop instemmend kan zeggen dat het gezellig was. Maastricht had afgelopen sjabbat een verjaardagspartijtje. Rabbijn Awraham Cohen vierde zijn 50ste

Dagboek van de opperrabbijn, (uitgaande sjabbat) 22 augustus 2026 Mijn kleinzoon uit Brooklyn was zijn grootouders komen bezoeken. Hij studeert in Londen aan een Talmoed-hogeschool in Golders Green. Maar alleen bij opa en oma thuis zitten te zitten, past niet erg bij hem (hetgeen hij overigens niet van een vreemde heeft!) en daarom, om verveling

Ik heb besloten om vandaag te spijbelen, maar natuurlijk niet ten koste van mijn dagboek. En al peinzend over hoe ik dat moet aanpakken, werd ik gebeld door Jacob Schermers. Hij is de uitvinder van de solidariteitswandeling die na 7 oktober in Amersfoort iedere donderdagavond wordt gelopen van het stadhuis naar de Synagoge. Maar het