Ik loop al heel wat jaren mee. Toen de sjoel van Amersfoort 250 jaar bestond, was ik aanwezig en mocht ik ook als voorganger van Amersfoort het woord voeren. Ik was toen nog gewoon voorganger, want rabbijn was je pas als je benoemd was tot lid van het ressortale opperrabbinaat en dat was ik toen

Drie kwartier na het einde van sjabbat zat ik al in de auto op weg naar Gouda, alwaar meer dan 700 mensen bijeen waren gekomen in de Grote Kerk vanwege Hervormingsavond. Sprekers waren prof. dr. Immink en mijn persoontje. Mij was verzocht te spreken over ‘Jood, samenleving en de kerk na de Reformatie: spiegel en

Het begin van dit dagboek schrijf ik op zondag vanaf zee. Nadat we eerst bij het uitgaan van sjabbat de hele nacht thuis de negatieve kant van water hadden gevoeld, varen we dus nu en genieten we van de zeer woelige baren. Vanwege het onweer was onze serre onder water komen te staan: het was

Eigenlijk is het lastig om mijn doen en laten van de laatste dagen met u te delen, omdat er slechts één publiek optreden was: vanavond, zojuist, de solidariteitswandeling in Leiden. Verder waren er ingewikkelde kwesties, vaak beladen met emoties. Als ik die zou beschrijven, zelfs als ik namen zou veranderen, loop ik het risico dat

“Dikke boetes. Relschoppers riskeren tot vijf jaar cel en boetes tot 20.000 euro. Die boetes kunnen oplopen als de daders gemaskerd zijn of als er gewonden vallen.” In een van de landelijke dagbladen las ik bovenstaande over de plunderaars en relschoppers in Milaan en moest toen even denken aan de zes jaar cel voor een

Eigenlijk is het lastig om mijn doen en laten van de laatste dagen met u te delen, omdat er slechts één publiek optreden was: vanavond, zojuist, de solidariteitswandeling in Leiden. Verder waren er ingewikkelde kwesties, vaak beladen met emoties. Als ik die zou beschrijven, zelfs als ik namen zou veranderen, loop ik het risico dat

Donderdagavond om half twaalf kwam ik uitgeput, maar met een voldaan gevoel thuis. Hoewel de solidariteitswandeling gewoonlijk minder dan vijftien deelnemers telde, waren er nu, misschien wel omdat ik als meeloper was aangekondigd, tegen de honderd solidaire pro-Israël- en anti-antisemitismewandelaars. De wandeling begon bij de Martinikerk, waar ik de meute mocht toespreken, en eindigde voor

Maandag jl. was ik ’s avonds in Staphorst voor de onthulling van een monument. In de loop der tijd heb ik vele tientallen keren een monument of een plaquette mogen onthullen, maar dit monument was anders en bijzonder. Bijzonder, omdat duidelijk zichtbaar was dat de onthullingsplechtigheid niet op zichzelf stond, maar de afronding was van

“De eerste officiële anti-Joodse maatregel in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog was het verbod op het Joods ritueel slachten op 5 augustus 1940.” Daar gaan we weer, welde op in mijn gedachten, toen ik vernam dat wederom het zogenaamde onverdoofd slachten aan de Nederlandse politieke kaak werd gesteld. Het interessante is dat het hier de

De maand van de Joodse Feestdagen is weer voorbij, helaas. We wensen elkaar een gezonde winter en hebben de gewoonte om tegen elkaar te zeggen “weJaäcov halag ledarko” (Genesis 32:2) hetgeen betekent “en Jacob ging zijnsweegs”. Dat we elkaar een gezonde winter wensen is begrijpelijk, maar wat zit er achter “en Jacob ging zijnsweegs” en

Het is nu Chol Hamo’eed, de dagen tussen de eerste twee dagen Soekot en de laatste twee dagen, Slotfeest en Simchat Thora. Die tussendagen zijn dus geen echte Jom Tov-dagen met alle daaraan gekoppelde ge- en verboden, maar het zijn ook geen gewone doordeweekse dagen met doordeweekse kleding. Ook de Joodse scholen zijn gesloten en

Beste mensen, wat een geweldige baan heb ik toch: (solidariteits)wandeling na (solidariteits)wandeling mag ik (mee)lopen. In mijn agenda staan voor de nabije toekomst Groningen en Buren al ingepland. Leiden en Woudenberg hebben zich nu ook bij de eenentwintig solidariteitswandelingen aangesloten. Daarmee staat de teller op drieëntwintig. Maar gisteravond was ik dus in Sneek, de geboorteplaats

Ik ben van plan het mezelf vandaag makkelijk te maken. Mijn dagboek telt gewoonlijk om en nabij de 1.100 woorden. Ik heb zojuist op de Dam gesproken tijdens de grote Israëlmanifestatie, vóór Israël en tegen Jodenhaat. Normaliter spreek ik uit mijn hoofd, zonder een papiertje voor me. Het voordeel is de spontaniteit en improvisatie, maar