25 Tewet, dit jaar 14 januari, hadden we jaartijd van onze oudste zoon Yisrolik zl. Vijf jaar geleden is hij overleden in Londen, waar hij woonde. Bij zijn begrafenis konden we niet aanwezig zijn vanwege corona. Normaliter ben ik terughoudend over ons privéleven, maar omdat onze schoondochter, zijn weduwe, in de Jewish Tribune een indrukwekkend

Het weer heeft mijn inzet van de afgelopen week, en zal waarschijnlijk ook nog de komende dagen, mijn onregelmatige regelmaat dramatisch beïnvloed.  Hele dagen stonden gewoon voor niets in mijn agenda en de voorbereidingen waren dus ook verprutste tijd. Maar het is wat het is en te veel klagen past absoluut niet. Korte samenvatting van

Hier dan het eerste dagboek van het nieuwe maatschappelijke jaar.  Nog nooit heb ik zoveel nieuwjaarswensen ontvangen, een piepklein deel per post (bestaat dus nog!), maar negenennegentig procent gewoon per email en/of whatsapp. Maar, zo hoor ik u vragen, ‘doen jullie dan wel aan het gewone nieuwjaar’.  Maar laat ik nu net enige dagen geleden

Het gezegde “ledigheid is des duivels oorkussen” beschrijft mijns inziens het best het niet-Joodse Rosj Hasjana-Nieuwjaar. Daar waar op Rosj Hasjana, het Joodse Nieuwjaar, de sjofar centraal staat en de mens oproept om tot inkeer te komen, houden we op Oud-en-Nieuw ons hart vast voor de mogelijke gevolgen van destructief vuurwerk dat totaal inhoudsloos is

Hoewel de Chanoeka-Toer 2025 alweer tot de verleden tijd behoort, is het echter nog lang geen voltooid-verleden-tijd. Dat het zuivere vlammetje als het ware door moet blijven branden, behoeft weinig betoog en daar doel ik dan ook op met mijn onvoltooid-verleden-tijd. Neen, mijn gedachten gaan uit naar een ‘toevallige’ ontmoeting die natuurlijk niet ‘toevallig’ was

De laatste dag Chanoeka. Geachte dagboekenier. Ik heb last van een schuldcomplex en ik worstel met de verslaggeving van alle plaatsen waar ik aanwezig was om de menora publiekelijk aan te steken. Waar was ik dit jaar?  De aftrap begon voor ons in Eindhoven. Ik schrijf bewust ‘ons’ omdat Blouma bijna altijd ook van de

Niet alles vertrouw ik mijn dagboek toe. Niet zozeer omdat iets geheim is of vanwege vertrouwelijkheid, maar gewoon omdat een te lang dagboek niet gelezen wordt, omdat ik het een en ander was vergeten, gewoon zonder reden of vanwege tijdgebrek. “Geachte rabbijn Jacobs, Met grote verslagenheid nam ik vandaag kennis van de vreselijke aanslag tijdens

Dadelijk gaan we weer terug naar “normaal”. Precies een week Israël achter de rug. Als ik terugblik begint het me een beetje te duizelen voor de ogen. Wat een indrukken, wat een positiviteit, maar ook wat een problemen. Want, zo voel ik het momenteel. Wat begon met een ongelooflijke ‘Simcha” eindige bijna met een groot

Eigenlijk had ik me voorgenomen om even een dagboek over te slaan vanwege een bijna tsunami aan aanbevelingen om het vooral iets rustiger aan te doen. Na Montenegro en een zeer vermoeiende reis vanwege de vervelende vliegtuigconnecties, zit ik nu in Krakau met meer dan honderddertig onderwijsmensen uit Frankrijk, Slovenië, Kroatië, Servië, Oostenrijk, Duitsland, Italië,

Het waren intensieve dagen, feitelijk te intensief, want ik zit nu hoestend, nog net niet proestend, en bijna gevloerd op mijn vlucht naar Nederland te wachten op het vliegveld van Belgrado. Gisteren heen gevlogen en vandaag weer terug, maar niet uit Servië, maar uit Montenegro. De RCE, Rabbinical Center of Europe, helpt lokale rabbijnen die

Het waren intensieve dagen, feitelijk te intensief, want ik zit nu hoestend, nog net niet proestend, en bijna gevloerd op mijn vlucht naar Nederland te wachten op het vliegveld van Belgrado. Gisteren heen gevlogen en vandaag weer terug, maar niet uit Servië, maar uit Montenegro. De RCE, Rabbinical Center of Europe, helpt lokale rabbijnen die