Joods Maastricht

Weer ben ik (een beetje) te laat met mijn dagboek. De reden is dat mijn nacht volgepropt was met e-mails beantwoorden, waardoor mijn dagboek vertraging opliep. De bijeenkomst van de Israël Actie donderdagavond was meer dan bijzonder. Twee sprekers vormden het hoogtepunt (of misschien wel het dieptepunt): Eli-Ya Cohen, de ex-gijzelaar, en Daniël Hagari, de

Een vriend van mij vond dat ik te veel in mineur spreek. Steeds op de een of andere manier komt het antisemitisme en antizionisme aan de orde. Van mij als rabbijn verwacht hij een bemoedigend en opbeurend artikel, toespraak of dagboek. Omdat ik zeer gevoelig ben voor (opbouwende) kritiek was de spontane reactie naar mezelf:

Het is zondagochtend, nog te vroeg voor het ochtendgebed, maar wel al op tijd om na te denken over de toespraak die ik dadelijk bij de holocaustherdenking in Gouda ga houden. Maar voordat ik een paar van mijn gedachten aan dit dagboek toevertrouw, wil ik eerst het onverwachte bezoek van donderdagavond met u delen. Wie

Tot mijn verbazing merkte ik dat ik mijn dagboek van maandag kennelijk niet heb geschreven of wel geschreven maar niet gepost. Zondagavond was ik bij een bijeenkomst die door Chabad Flevoland was georganiseerd om al hun sponsoren te bedanken voor hun financiële bijdrage in het afgelopen jaar. Ik zou me kunnen voorstellen dat u nauwelijks

25 Tewet, dit jaar 14 januari, hadden we jaartijd van onze oudste zoon Yisrolik zl. Vijf jaar geleden is hij overleden in Londen, waar hij woonde. Bij zijn begrafenis konden we niet aanwezig zijn vanwege corona. Normaliter ben ik terughoudend over ons privéleven, maar omdat onze schoondochter, zijn weduwe, in de Jewish Tribune een indrukwekkend

Het weer heeft mijn inzet van de afgelopen week, en zal waarschijnlijk ook nog de komende dagen, mijn onregelmatige regelmaat dramatisch beïnvloed.  Hele dagen stonden gewoon voor niets in mijn agenda en de voorbereidingen waren dus ook verprutste tijd. Maar het is wat het is en te veel klagen past absoluut niet. Korte samenvatting van

Hier dan het eerste dagboek van het nieuwe maatschappelijke jaar.  Nog nooit heb ik zoveel nieuwjaarswensen ontvangen, een piepklein deel per post (bestaat dus nog!), maar negenennegentig procent gewoon per email en/of whatsapp. Maar, zo hoor ik u vragen, ‘doen jullie dan wel aan het gewone nieuwjaar’.  Maar laat ik nu net enige dagen geleden