Joods Maastricht

Er is de laatste dagen zoveel opeenvolgend gebeurd, dat ik letterlijk mijn agenda moest gaan raadplegen om te kijken wanneer wat zich precies afspeelde, want in mijn gedachten is alles door mekaar gaan lopen. Mijn vorige dagboek heb ik grotendeels zondag geschreven in het vliegtuig van Amsterdam naar Belgrado en maandagmiddag mocht ik alweer voet

“Geachte mevrouw de burgemeester, amice, Graag laat ik u weten dat ik de aanvraag voor een onderscheiding voor de heer Willy Lindwer van harte ondersteun. Hij heeft in de afgelopen decennia essentiële bijdragen geleverd aan het levend houden en levend maken van de herinnering aan de Jodenvervolging in Nederland, in woord, in geschrift, in film

“Wat moet het moeilijk zijn dat je in een land leeft (waar vroeger zoveel ruimte was voor onze Joodse naaste) waar zó met jullie wordt omgegaan. Waar zo met jullie wordt omgegaan, omdat men ten diepste niet weet waar het om draait, en maar seculiere media/sociale media volgt, die volledig eenzijdig is. De haat en

Door de TELEGRAAF werd ik als volgt geciteerd na de aanslag op de sjoel van Rotterdam: Opperrabbijn Binyomin Jacobs roept naar aanleiding van de brandstichting op om alert te zijn, maar te waken voor paniek. „We moeten vertrouwen op onze overheid en politie, die echt niet van antisemitisme beticht kunnen worden. En we moeten ons

Eergisteren was een variëteitsdag. Om negen uur vertrokken naar Epe voor de herdenking van het tragische overlijden van Ds. Henk Vreekamp tien jaar geleden. Maar liefst tweehonderdtachtig theologen, familieleden en vrienden van Vreekamp vulden de Grote Kerk. Vreekamp was de grote Israël-kenner en bouwde een bijna onverwoestbare brug tussen christenen en Joden. Mij was verzocht

De dag na Poerim heb ik rustig aan gedaan, dat wil zeggen bijgekomen van de Poerim party’s, heb ik e-mails beantwoord, bedankt aan allen die ons hadden bedacht om de mitswa van misjloach manot mee te vervullen, me verbaasd dat sommigen ons dit jaar hadden vergeten, telefoontjes gepleegd en… bijna 24/7 het nieuws in en

Uitgaande sjabbat kwamen we omstreeks 22:30 uur thuis na de sjabbat elders te hebben doorgebracht. Elders was dus Almere vanwege de bar-mitswa van het jongste Stiefeltje, waarover in mijn vorige dagboek uitvoerig geschreven als trotse opa Jacobs. De sjabbat was erg fijn, maar het thuiskomen aanzienlijk minder gezellig. Ons huis was beklad. Meteen de politie

Wederom was ik aanwezig bij de viering van een bar-mitswa, deze keer niet in Berlijn-Duitsland bij een collega-ver-familielid, maar gewoon vlakbij in Almere bij onze kleinzoon. En het toeval, dat dus niet bestaat, wil dat hij voor het eerst werd opgeroepen voor de Thora op sjabbat 28 februari, mijn niet-Joodse en bij ons dus niet

Omdat Blouma enige jaren geleden in Berlijn was geweest en toen een bezoek had gebracht aan het Jüdisches Museum Berlin en zeer onder de indruk was van wat ze toen had gezien, wilde ze graag nu, alvorens we de terugreis uit Berlijn zouden aanvaarden, ons Berliner-verblijf afsluiten met een bezoek aan dat museum. ’s Morgens

“Beste rabbijn Jacobs, beste Binyomin, mijn vriend, Je hebt mij de vraag voorgelegd of het klopt dat het moment van overlijden vaak (maar niet altijd) onduidelijk is. Zeker, er is veel onduidelijkheid rond het verloop van het bewustzijn tijdens het stervensproces. Uit mijn eigen ervaring en onderzoek weet ik dat dit zo is tijdens het

Veel mensen die overlijden, krijgen in het ziekenhuis vaak nog de woorden ’het tijdstip van overlijden is…’ bewust mee, zegt dr. Sam Parnia, die onderzoek deed naar reanimatie aan de New York University. Nieuw bewijs suggereert dat biologische en neurale functies niet abrupt stoppen. In plaats daarvan nemen ze geleidelijk af, van minuten tot uren,

Jaren geleden, naar ik me herinner, zocht een van de kehillot, Joodse Gemeenten, een chazan, voorzanger. Er meldde zich een geschikte kandidaat, een Israeliër die in Wageningen studeerde en er geen moeite mee had om iets bij te verdienen. Hij was bijna aangenomen toen de vergoeding ter sprake kwam. De penningmeester van de Gemeente legde

Met een gemengd gevoel werd ik vanochtend wakker. Gisteren was mijn online sjioer (cursus) genaamd ‘diepgang’ erg succesvol. Bewust heb ik een beperkt aantal deelnemers zodat, ondanks het afstandelijke online, het toch een groep is waarbij iedere deelnemer zichtbaar is en we met elkaar lernen. Dus geen eenrichtings-lern-verkeer, maar een met-elkaar-gebeuren. Wederom werd ik voor