Dames en Heren,
7 oktober zal nooit meer hetzelfde zijn. Wat vorige jaar een vreugdevolle Simchat Tora had moeten zijn, werd een nachtmerrie die tot op heden voortduurt. Een jaar geleden besloot Hamas honderden willekeurige joden af te slachten, levend te verbranden, te verkrachten en te ontvoeren om “aandacht” voor hun zaak te vragen. De grootste pogrom sinds de Tweede Wereldoorlog. Een aanval die actief en passief werd gesteund door de UNRWA. Een onderdeel van de Verenigde Naties! Mind you, een organisatie voor vrede, veiligheid en samenwerking. Al snel ging de sympathie niet uit naar de Joden die 1200 slachtoffers hadden te betreuren, maar naar de bevolking van Gaza die te maken kreeg met Israëlische bombardementen en invallen.
De Gazastrook en de Arabische wereld waren op 7 oktober in euforie. Volgens hen was de langverwachte dag van de bevrijding van Palestina aangebroken. De moordenaars werden verheerlijkt en hun families beloond.
Waar staan we nu een jaar later? Israël heeft na 7 oktober hard teruggeslagen in Gaza en is ook in oorlog met Hezbollah. Gaza ligt in puin. Duizenden Hamasterroristen zijn gedood, tunnels vernietigd en commandoposten in de as gelegd. De top van Hezbollah geëlimineerd. Zowel Hamas en Hezbollah hebben stevige klappen gekregen. Het gedachtengoed om Israel te vernietigen is echter niet verdwenen. Na een zeer korte periode van sympathie voor Israel, brokkelde de steun voor Israël in snel tempo af. Of zoals Nausicaa Marbe vorige week in de Telegraaf schreef, zwelt de jodenhaat wereldwijd aan, want blijkbaar is het logisch om elke Jood in de diaspora in verband te brengen met de politiek en het bestaan van Israel. Intussen demonstreren in westerse hoofdsteden woke-studenten, samen met islamisten, vóór Hamas, Hezbollah en Iran. Veel van de demonstraties worden aangejaagd door organisaties die banden hebben met terroristische organisaties. Demonstraties die ongehinderd mogen doorgaan, ondanks dat strafbare feiten worden gepleegd. De NS faciliteert dat er sit-inns plaatsvinden. Met het verleden van 80 jaar geleden nog scherp op het netvlies is het op zijn minst bizar. Een pijnlijke vorm van onverdraagzaamheid van de demonstranten, zeker om dat vandaag te doen. Politieroosters worden aangepast, omdat agenten geen joodse objecten willen bewaken. Ambtenaren die voor de deur van het ministerie van Buitenlandse zaken betogen tegen hun eigen regering en zich hebben aangesloten bij actiegroepen Pax en Oxfam Novib om de levering van onderdelen voor gevechtsvliegtuigen tegen te gaan. College van Besturen van universiteiten die banden met Israëlische universiteiten verbreken onder druk van demonstranten.
Israel isoleren zal een oplossing van vrede niet dichterbij brengen. Israel voert een existentiële oorlog en beseft maar al te goed dat Europa niet zo’n goed trackrecord heeft als het gaat om het bestaansrecht van Joden.
We kunnen vaststellen dat Israël de propagandastrijd heeft verloren. Niet dat er kans was om die te winnen. De eeuwen door zijn er in de publieke opinie religieuze, raciale of politieke redenen en argumenten gevonden om joden de schuld te geven. Het nieuwe, actuele voorwendsel is dat Joden een integraal onderdeel uitmaken van de westerse onderdrukkers. Daarom wordt hun zelfverdediging aangemerkt als genocide. De progressieve media proberen ons dagelijks te overtuigen dat Israël de agressor is. De vooringenomenheid is groot. Perspectief vanuit de Joodse kant is er weinig. Zonder onderzoek wordt informatie van Hamas of Hezbollah overgenomen en worden terroristen als verzetstrijders neergezet. Alle handelen van Israël wordt onder een vergrootglas gelegd. Er gaat geen avond voorbij of er wordt op de Nederlandse TV weer een deskundige van stal gehaald die graag wil vertellen dat de acties van Israël mogelijk in strijd zijn met het internationaal oorlogsrecht of die Israel gelijkstelt met terroristen, terwijl het handelen van Hamas of Hezbollah niet of nauwelijks ter discussie staat. Deze eenzijdigheid helpt niet bij een oplossing. Hamas en Hezbollah kennen, net zoals ISIS, geen enkele moraal en voeren een asymmetrische oorlog, misbruiken eigen burgers en doden met het grootste gemak gijzelaars. Zolang de veiligheid van Israel niet wordt gegarandeerd, zal er geen stabiele vrede mogelijk zijn.
De gijzelaars, hun families en vrienden zijn het hele jaar in onze gedachten en gebed. Vandaag, een jaar na deze pogrom staan we stil bij hun verschrikkelijke situatie. Voor hen is er maar een optie. Zij moeten zo snel mogelijk naar huis. De reactie van Israël op de aanval van Hamas heeft tot op heden nauwelijks hoop gebracht voor de gijzelaars. Naarmate de oorlog langer duurt en wordt uitgebreid, hoe kleiner de kans wordt dat de gijzelaars op korte termijn vrijkomen. Alleen een einde van het conflict maakt de terugkeer van de gijzelaars kansrijk. Er ligt dan ook een grote verantwoordelijkheid bij de regering van Netanyahu bij de keuzes die worden gemaakt.
We missen een internationale organisatie die partijen bij elkaar kan brengen. De VN heeft die rol in ieder geval allang niet meer. De VN is bevooroordeeld als het om Israel gaat. De VN is ooit opgericht ter bevordering van de vrede, veiligheid en samenwerking. Daar komt bar weinig van terecht. De VN weerspiegelt slechts de gepolariseerde verhoudingen in de wereld en is niet in staat partijen te verbinden, laat staan te zorgen voor oplossingen. Onze bescheiden taak blijft daarom om de gijzelaars op de agenda te houden, zodat ze niet worden vergeten. Ik sluit af met een oproep aan de internationale gemeenschap: bring them home now!
Ik dank u.
Ernst de Reus
voorzitter